Translate

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Μεταμόρφωση

Μετάλλαξη, μεταμόρφωση, σχήμα, ροή και πνεύμα.
Αναζήτηση. Ανακαλώ και επικαλούμαι τη μνήμη.
Άλλωστε είμαστε οι αναμνήσεις μας.


Ακρυλικά και μελάνια σε καμβά 30x40cm (2016)

Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

Πόλη

Ήθελα να φτιάξω μία πόλη.
Μία πόλη από την αρχή.
Ήθελα κάθε γειτονιά να έχει το βλέμμα σου.
Κάθε ταράτσα τον αναστεναγμό σου.
Όλες οι καμινάδες να φυσάνε τον καπνό που έβγαινε από τα χείλη σου.
Ήθελα να φτιάξω μία πόλη μόνος μου.
Να κατοικούν μονάχα όσοι ξέρουνε από χαμό.
Να κατοικούν μονάχα όσοι εκδιώχθηκαν,
όσοι μάτωσαν γι' αυτό.
Ήθελα να φτιάξω μια πόλη να σου μοιάζει.
Μια μεγάλη αγκαλιά κάθε ηλιόλουστη της γειτονιά.
Κάθε πάρκο γεμάτο από τρυφερά φιλιά.
Όλοι οι δρόμοι ανέμελοι, σαν αδέσποτα σκυλιά
Ήθελα να φτιάξω μία πόλη.


Μαρκαδοράκια 1.0 και μολύβι 2β σε χαρτί. (2016)

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Ποδήλατο


Ένας πίνακας που ήταν παραγγελία ως ιδέα.
Χρησιμοποιήθηκαν ακρυλικά και μελάνια σε καμβά 30x40cm

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Madam from 30es


Ακρυλικά και μελάνια σε καμβά διαστάσεων 30x40cm
(επηρεασμένος από την εικόνα κάποιας κυρίας της δεκαετίας του 30')

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Σελίδες

Γύρισα τη σελίδα που είχε σκεπάσει τη ζωή μου
κι ανακάλυψα πως,
όσες κι αν μας έχουν απομείνει,
όλες κρύβουν μέσα ιστορίες,  γραμμένες και ραμμένες, αποκλειστικά για τον καθένα.
Σαν κοστούμια αχρηστευμένα,
σα φωτεινές Παρασκευές,
σα γεμάτα τρένα.
Που όλο πρόφταιναν να γυρίσουν πίσω πριν τον ερχομό,
λευκές κενές σελίδες που μοιάζουν στον καθένα.



Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Ευκαιρίες



Ήρθε και έφυγε 
έλιωσε και έπηξε
φύτρωσε και εν τέλει σάπισε
η πιο μεγάλη σου ευκαιρία
να ανταμείψεις την αγάπη.






collage teqnique css photoshop

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Θυσιάζοντας ελευθερία ή αγάπη

Τα έφηβα αρνάκια
γλυκό αίμα καθώς τα θυσιάζουν
προσφέρουν - για τα ίδια - πραξικοπιματική θυσία
καθώς έχουν χρόνο ακόμα
πριν συλληφθούν
ερωτεύονται δεν βελάζουν, πιο πολύ μοιάζουν να νιαουρίζουν
στα κολλώδη πεζοδρόμια της πόλης
μέσα στους απογευματινούς μονόδρομους
στο μεταίχμιο άνοιξης και καλοκαιριού
πάνω στη στροφή των καιρών φιλιούνται με το ένα μάτι ο καθένας
ίσια στο δρόμο
και το άλλο ηδονικά κλειστό
τότε που όλη η φύσης συσπάται
οργασμικά, από ενέργεια, ρυθμό και θέρμη,
τότε που μας στερούσαν και σε εμάς την ίδια τη ζωή, τη
γνώση και τη μάθηση έξω
από αίθουσες και τάξεις κλάσεις κάστες
πάστες και οδοντόπαστες
όμως χαραμίζαμε και εμείς σαν αρνάκια άβουλα τα καλοκαίρια μας
εκεί στην παντοτινή γιορτινή αρχή τους
που ήταν πάντα άναρχη
γλυκιά καθώς βράδιαζε
μιλιούνια τα κουνούπια
τα κορίτσια με δαγκωματιές στα γόνατα τη πλάτη αφαλό
κι όμως που λες δεν ξέρουν πως η ζωή
μέλει να είναι άδικη
πλανεύτρα μα και ψεύτρα, δεν υπάρχει κάποιος ζωντανός θνητός
που δε θα πληγωθεί,
γιατί μάλλον υποθέτω έτσι πρέπει
και πως αυτός είναι ο τρόπος
και πως αν ο δρόμος που επιλέξουν στη ζωή θα ναι δεσμευτικός
φρόνιμος νομοταγής
ραντεβού στις 8 μπροστά στη τιβί
στον αγαπημένο τους καναπέ
με τα κινητά ανά χείρας
ζευγάρι τέλειο μιας και έκανε και παιδιά
λες και αυτό είναι το έπαθλο
και όχι να τα μεγαλώσεις ηθικούς ανθρώπους
θα πληγωθούν σίγουρα πιο πολύ
και αν επιλέξουν στο μέλλον
που λες τα αρνάκια μας
τα λευκά, που μυρίζουν ακόμα
βούτυρο ευαισθησίας, φιλότιμου, δίψα για γνώση
έτοιμα για αυτοθυσία
υπέρβαση, λύσσα για συνεχή επικοινωνία
επιλέξουν ζωή ανεξάρτητη λεύτερη και φωτεινή
θα σφαδάζουν στα κακοτράχαλα
καθώς ανηφορίζουν τη ζωή, πολύ λιγότερο,
μα θα ναι που θα ναι η διαδρομή σιωπηλή μοναχική
για πάντα ως το άπειρο.









Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Για όλα όσα

Για όλα όσα, έρθουν μόνα τους
και ξαναφυγουν μόνα,

για όλα όσα θες για μια εικόνα
ένα βιτρινάτο έμβρυο
σου γνέφει απειλητικά

για όλα όσα έχασα μαζί σου
έχασες μαζί μου
όταν ζούσες στο νησί μου

τα μύρια όσα είν΄α ρθουν
ευλογημένα να 'ναι όλα
απρόσμενα γλυκά εύχομαι να ναι

τα χίλια πόσα χείλια είν' α φύγουνε κι αυτά
στο καλό εύχομαι να πάνε
μη ξεχάσουν ποτέ τη καρδιά τους να γλεντάνε

για όλα όσα κέρδισα σε μια βραδιά
και τώρα που λες, όλες οι πόρτες τρίζουν και παραμιλάνε

για όλα όσα στο δέρμα μου χάραξα βαθιά
ένα πρωινό φυλαχτά
που έχουν σκοπό κακό για όσα μας πονάνε

για όλα όσα πίστεψα ότι πιστεύω,
μαζί τους κάνε να αγναντεύω

ουρανό, πανιά ρούμι και βροχή
ας είναι νεκρά
ας είναι και ζωντανά κάνε θέ μου να ναι,
ας είναι και θολά σαν τους εφιάλτες μας
ας είναι καλύτερα χαρούμενα και φωτεινά σαν τη λευτεριά...



Photography - Henri Cartier-Bresson


Ετοιμος

-Έτοιμος;
-Έτοιμος!

Κι αυτό, με τόση άνεση επειδή ο κοινός μας παρανομαστής είναι ένας. 
Το ταξίδι. Το γονίδιο μας έχει σχήμα δρόμου,
 οι κόρες των ματιών μας φλέγονται σε ηλιοβασιλέματα, 
ενώ οι φλέβες μας, αυτές οι διακλαδώσεις σε σχήμα κλαδιών,
 βράζουν κοχλάζουν αδημονούν, αναριγούν 
και μόνο στην ιδέα 
του έρωτα, 
ανυπομονούν να αρπάξουν φωτιά, 
σα φλεγόμενα σύννεφα να πετάξουν παραπέρα...

-Δεν είναι σκολίωση. Είναι η βάση των φτερών που σου έσπασαν."
-Α οκ.








Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Εκκόλαψη


Είναι που χωριστήκανε οι δρόμοι
και φτιάχτηκαν κι άλλοι άχρηστοι νόμοι
ήταν πάντα επικίνδυνη η γειτονιά 
μέσα σε μια συμπαντική λάμπα 
γιγαντιαία
σα μπαλόνι
θα εκκολαφθεις
ξανά και ξανά και ξανά.




Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Υπήκοοι από τζάκι

Ξέχασαν να τους ζευγαρώσουν
και πνίγηκαν μαζί με την ανέραστη
έκφραση, μέσα σε μια κουταλιά νερό,
και όλο απορούσαν γιατί χαμογελώ
καθώς αποχαιρετώ
τον δικό τους ουρανό
Λες και δεν έχει άλλο χώρο
εδώ έξω
να αναδυθώ
απ' το λαίμαργο τους σκοτάδι
σαν μέσα από πηγάδι
η μυρωδιά τους μου προκαλούσε
φαγούρα στα σωθικά
αγουροξυπνημένο λυκόπουλο
ολόβρεχτο
καθώς βάδιζα στη νυχτωμένη τους πόλη
αντίκρισα
όλους τους γόνους τους κατά σειρά
να χασμουριούνται με πάθος
ή να ερωτοτροπούν μεταξύ τους
άραγε ποιος είναι τώρα ζώο
σαν να μην υπήρξανε ποτέ
και με έπιασε πλήξη
ενώ η βρώμικη τους φωλιά
έζεχνε φιλιά
έβαλα που λες φωτιά
το παραδέχομαι
στα όνειρα τους
που μας ήθελαν κουτσούς
άβουλους
βουβούς
και βουρκωμένους υπηκόους.



Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Τρέχαμε Μερόνυχτα

Σήμερα η νύχτα
νόμος του εργάτη
κάθε νύχτα
του φωτός
πολλές μέρες
της ηθικής
ήταν νύχτα
της ψυχικής ανάπλασης συντηρητής
των εσωτικών τοπίων
και οι μέρες μετράγανε
μπροστά στη φωτιά
ο αδερφός του Γαβριήλ
του ξυλουργού ανεψιός
αναζητεί απαντήσεις
θέτει σταθμά
και άνομες στιγμές χαράς
μη ξεχάσουμε να σπάσουμε
σαν τρυφερή κρυφή κρούστα
την υπέρτατη θειική
παρθενία της Μαγδαληνής
μυστικό
και σούσουρο στα σοκάκια που με σταύρωσαν
ήμουν ληστής σαν τα αδέρφια μου
Οι Ρωμαίοι μας ξέκαναν
μας κρέμασαν ανάποδα
μας έλιωσαν στο ξύλο
με πρόσωπα
από φυσιογνωμια μικροβίου
που τρώει και αρρωσταίνει την ανθρώπινη ιστορία
κύκλος τέλειος
που σκάει
διαδοχικά
αγόρια και κορίτσια
ξεχύθηκαν
στα άστρα
απάνω ψηλά
κραυγές
ξεστόμιζαν καθώς τη μέρα
νύχτωναν
διψούσαν για ζωή ρε.