Κυριακή 30 Ιουλίου 2017
Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2017
Space Time Love (2017)
Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2016
Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016
Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016
There will be night (2016)
Ετικέτες
2016,
acrylics,
canvas,
haunted,
house,
Kostis Atsalis,
light,
moon,
nature,
painting,
There will be night,
woman
Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2016
Τρίτη 12 Ιουλίου 2016
Παρασκευή 10 Ιουνίου 2016
Friendly Ghost (2016)
Ετικέτες
2016,
acrylics,
artwork,
blues,
canvas,
Friendly ghost,
greek,
guitar player,
Kostis Atsalis,
oldschool,
painting,
pop art,
rebetiko,
surrealism
Πέμπτη 2 Ιουνίου 2016
Girl on the beach (2016)
Δευτέρα 30 Μαΐου 2016
Sculpture (2016)
Ετικέτες
2016,
acrylics,
artwork,
bird,
canvas,
chair,
dream,
hat,
Kostis Atsalis,
painting,
pop art,
robot,
sand,
Sculpture,
surrealism
Τρίτη 17 Μαΐου 2016
Tucan (2016)
Ετικέτες
2016,
acrylics,
artwork,
bird with hat,
canvas,
Kostis Atsalis,
painting,
pop art,
purple lake,
surrealism,
Tucan
Σάββατο 16 Απριλίου 2016
Πόλη
Μία πόλη από την αρχή.
Ήθελα κάθε γειτονιά να έχει το βλέμμα σου.
Κάθε ταράτσα τον αναστεναγμό σου.
Όλες οι καμινάδες να φυσάνε τον καπνό που έβγαινε από τα χείλη σου.
Ήθελα να φτιάξω μία πόλη μόνος μου.
Να κατοικούν μονάχα όσοι ξέρουνε από χαμό.
Να κατοικούν μονάχα όσοι εκδιώχθηκαν,
όσοι μάτωσαν γι' αυτό.
Ήθελα να φτιάξω μια πόλη να σου μοιάζει.
Μια μεγάλη αγκαλιά κάθε ηλιόλουστη της γειτονιά.
Κάθε πάρκο γεμάτο από τρυφερά φιλιά.
Όλοι οι δρόμοι ανέμελοι, σαν αδέσποτα σκυλιά
Ήθελα να φτιάξω μία πόλη.
Μαρκαδοράκια 1.0 και μολύβι 2β σε χαρτί. (2016)
Σάββατο 2 Απριλίου 2016
Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016
Σάββατο 12 Μαρτίου 2016
Δευτέρα 7 Μαρτίου 2016
Τρίτη 1 Μαρτίου 2016
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016
Space Desert (2016)
Ετικέτες
2016,
acrylics,
artwork,
cactus,
canvas,
cubism,
ink,
Kostis Atsalis,
minimalism,
painting,
planets,
pop art,
sand,
Space desert
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2016
Madam from 1930 (2016)
Ετικέτες
2016,
acrylics,
artwork,
birds,
blue haired,
canvas,
cigarette,
cubism,
Kostis Atsalis,
Madam from 1930es,
painting,
pop art,
sea,
train,
woman
Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2016
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2016
Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2016
Family factory (2016)
Ετικέτες
2016,
acrylics,
artwork,
canvas,
cubism,
dance,
Family factory,
ink,
Kostis Atsalis,
painting,
pop art,
surrealism,
work
Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2016
Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2016
Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2015
Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015
Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2015
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2015
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2015
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2015
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2015
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2015
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2015
Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2015
Σελίδες
Γύρισα τη σελίδα που είχε σκεπάσει τη ζωή μου
κι ανακάλυψα πως,
όσες κι αν μας έχουν απομείνει,
όλες κρύβουν μέσα ιστορίες, γραμμένες και ραμμένες, αποκλειστικά για τον καθένα.
Σαν κοστούμια αχρηστευμένα,
σα φωτεινές Παρασκευές,
σα γεμάτα τρένα.
Που όλο πρόφταιναν να γυρίσουν πίσω πριν τον ερχομό,
λευκές κενές σελίδες που μοιάζουν στον καθένα.
κι ανακάλυψα πως,
όσες κι αν μας έχουν απομείνει,
όλες κρύβουν μέσα ιστορίες, γραμμένες και ραμμένες, αποκλειστικά για τον καθένα.
Σαν κοστούμια αχρηστευμένα,
σα φωτεινές Παρασκευές,
σα γεμάτα τρένα.
Που όλο πρόφταιναν να γυρίσουν πίσω πριν τον ερχομό,
λευκές κενές σελίδες που μοιάζουν στον καθένα.
Δευτέρα 31 Αυγούστου 2015
Τετάρτη 5 Αυγούστου 2015
Πέμπτη 30 Ιουλίου 2015
Κυριακή 26 Ιουλίου 2015
Σάββατο 13 Ιουνίου 2015
Θυσιάζοντας ελευθερία ή αγάπη
Τα έφηβα αρνάκια
γλυκό αίμα καθώς τα θυσιάζουν
προσφέρουν - για τα ίδια - πραξικοπιματική θυσία
καθώς έχουν χρόνο ακόμα
πριν συλληφθούν
ερωτεύονται δεν βελάζουν, πιο πολύ μοιάζουν να νιαουρίζουν
στα κολλώδη πεζοδρόμια της πόλης
μέσα στους απογευματινούς μονόδρομους
στο μεταίχμιο άνοιξης και καλοκαιριού
πάνω στη στροφή των καιρών φιλιούνται με το ένα μάτι ο καθένας
ίσια στο δρόμο
και το άλλο ηδονικά κλειστό
τότε που όλη η φύσης συσπάται
οργασμικά, από ενέργεια, ρυθμό και θέρμη,
τότε που μας στερούσαν και σε εμάς την ίδια τη ζωή, τη
γνώση και τη μάθηση έξω
από αίθουσες και τάξεις κλάσεις κάστες
πάστες και οδοντόπαστες
όμως χαραμίζαμε και εμείς σαν αρνάκια άβουλα τα καλοκαίρια μας
εκεί στην παντοτινή γιορτινή αρχή τους
που ήταν πάντα άναρχη
γλυκιά καθώς βράδιαζε
μιλιούνια τα κουνούπια
τα κορίτσια με δαγκωματιές στα γόνατα τη πλάτη αφαλό
κι όμως που λες δεν ξέρουν πως η ζωή
μέλει να είναι άδικη
πλανεύτρα μα και ψεύτρα, δεν υπάρχει κάποιος ζωντανός θνητός
που δε θα πληγωθεί,
γιατί μάλλον υποθέτω έτσι πρέπει
και πως αυτός είναι ο τρόπος
και πως αν ο δρόμος που επιλέξουν στη ζωή θα ναι δεσμευτικός
φρόνιμος νομοταγής
ραντεβού στις 8 μπροστά στη τιβί
στον αγαπημένο τους καναπέ
με τα κινητά ανά χείρας
ζευγάρι τέλειο μιας και έκανε και παιδιά
λες και αυτό είναι το έπαθλο
και όχι να τα μεγαλώσεις ηθικούς ανθρώπους
θα πληγωθούν σίγουρα πιο πολύ
και αν επιλέξουν στο μέλλον
που λες τα αρνάκια μας
τα λευκά, που μυρίζουν ακόμα
βούτυρο ευαισθησίας, φιλότιμου, δίψα για γνώση
έτοιμα για αυτοθυσία
υπέρβαση, λύσσα για συνεχή επικοινωνία
επιλέξουν ζωή ανεξάρτητη λεύτερη και φωτεινή
θα σφαδάζουν στα κακοτράχαλα
καθώς ανηφορίζουν τη ζωή, πολύ λιγότερο,
μα θα ναι που θα ναι η διαδρομή σιωπηλή μοναχική
για πάντα ως το άπειρο.
γλυκό αίμα καθώς τα θυσιάζουν
προσφέρουν - για τα ίδια - πραξικοπιματική θυσία
καθώς έχουν χρόνο ακόμα
πριν συλληφθούν
ερωτεύονται δεν βελάζουν, πιο πολύ μοιάζουν να νιαουρίζουν
στα κολλώδη πεζοδρόμια της πόλης
μέσα στους απογευματινούς μονόδρομους
στο μεταίχμιο άνοιξης και καλοκαιριού
πάνω στη στροφή των καιρών φιλιούνται με το ένα μάτι ο καθένας
ίσια στο δρόμο
και το άλλο ηδονικά κλειστό
τότε που όλη η φύσης συσπάται
οργασμικά, από ενέργεια, ρυθμό και θέρμη,
τότε που μας στερούσαν και σε εμάς την ίδια τη ζωή, τη
γνώση και τη μάθηση έξω
από αίθουσες και τάξεις κλάσεις κάστες
πάστες και οδοντόπαστες
όμως χαραμίζαμε και εμείς σαν αρνάκια άβουλα τα καλοκαίρια μας
εκεί στην παντοτινή γιορτινή αρχή τους
που ήταν πάντα άναρχη
γλυκιά καθώς βράδιαζε
μιλιούνια τα κουνούπια
τα κορίτσια με δαγκωματιές στα γόνατα τη πλάτη αφαλό
κι όμως που λες δεν ξέρουν πως η ζωή
μέλει να είναι άδικη
πλανεύτρα μα και ψεύτρα, δεν υπάρχει κάποιος ζωντανός θνητός
που δε θα πληγωθεί,
γιατί μάλλον υποθέτω έτσι πρέπει
και πως αυτός είναι ο τρόπος
και πως αν ο δρόμος που επιλέξουν στη ζωή θα ναι δεσμευτικός
φρόνιμος νομοταγής
ραντεβού στις 8 μπροστά στη τιβί
στον αγαπημένο τους καναπέ
με τα κινητά ανά χείρας
ζευγάρι τέλειο μιας και έκανε και παιδιά
λες και αυτό είναι το έπαθλο
και όχι να τα μεγαλώσεις ηθικούς ανθρώπους
θα πληγωθούν σίγουρα πιο πολύ
και αν επιλέξουν στο μέλλον
που λες τα αρνάκια μας
τα λευκά, που μυρίζουν ακόμα
βούτυρο ευαισθησίας, φιλότιμου, δίψα για γνώση
έτοιμα για αυτοθυσία
υπέρβαση, λύσσα για συνεχή επικοινωνία
επιλέξουν ζωή ανεξάρτητη λεύτερη και φωτεινή
θα σφαδάζουν στα κακοτράχαλα
καθώς ανηφορίζουν τη ζωή, πολύ λιγότερο,
μα θα ναι που θα ναι η διαδρομή σιωπηλή μοναχική
για πάντα ως το άπειρο.
Τρίτη 9 Ιουνίου 2015
Για όλα όσα
Για όλα όσα, έρθουν μόνα τους
και ξαναφυγουν μόνα,
για όλα όσα θες για μια εικόνα
ένα βιτρινάτο έμβρυο
σου γνέφει απειλητικά
για όλα όσα έχασα μαζί σου
έχασες μαζί μου
όταν ζούσες στο νησί μου
τα μύρια όσα είν΄α ρθουν
ευλογημένα να 'ναι όλα
απρόσμενα γλυκά εύχομαι να ναι
τα χίλια πόσα χείλια είν' α φύγουνε κι αυτά
στο καλό εύχομαι να πάνε
μη ξεχάσουν ποτέ τη καρδιά τους να γλεντάνε
για όλα όσα κέρδισα σε μια βραδιά
και τώρα που λες, όλες οι πόρτες τρίζουν και παραμιλάνε
για όλα όσα στο δέρμα μου χάραξα βαθιά
ένα πρωινό φυλαχτά
που έχουν σκοπό κακό για όσα μας πονάνε
για όλα όσα πίστεψα ότι πιστεύω,
μαζί τους κάνε να αγναντεύω
ουρανό, πανιά ρούμι και βροχή
ας είναι νεκρά
ας είναι και ζωντανά κάνε θέ μου να ναι,
ας είναι και θολά σαν τους εφιάλτες μας
ας είναι καλύτερα χαρούμενα και φωτεινά σαν τη λευτεριά...
Photography - Henri Cartier-Bresson
και ξαναφυγουν μόνα,
για όλα όσα θες για μια εικόνα
ένα βιτρινάτο έμβρυο
σου γνέφει απειλητικά
για όλα όσα έχασα μαζί σου
έχασες μαζί μου
όταν ζούσες στο νησί μου
τα μύρια όσα είν΄α ρθουν
ευλογημένα να 'ναι όλα
απρόσμενα γλυκά εύχομαι να ναι
τα χίλια πόσα χείλια είν' α φύγουνε κι αυτά
στο καλό εύχομαι να πάνε
μη ξεχάσουν ποτέ τη καρδιά τους να γλεντάνε
για όλα όσα κέρδισα σε μια βραδιά
και τώρα που λες, όλες οι πόρτες τρίζουν και παραμιλάνε
για όλα όσα στο δέρμα μου χάραξα βαθιά
ένα πρωινό φυλαχτά
που έχουν σκοπό κακό για όσα μας πονάνε
για όλα όσα πίστεψα ότι πιστεύω,
μαζί τους κάνε να αγναντεύω
ουρανό, πανιά ρούμι και βροχή
ας είναι νεκρά
ας είναι και ζωντανά κάνε θέ μου να ναι,
ας είναι και θολά σαν τους εφιάλτες μας
ας είναι καλύτερα χαρούμενα και φωτεινά σαν τη λευτεριά...
Photography - Henri Cartier-Bresson
Ετοιμος
-Έτοιμος;
-Έτοιμος!
Κι αυτό, με τόση άνεση επειδή ο κοινός μας παρανομαστής είναι ένας.
Το ταξίδι. Το γονίδιο μας έχει σχήμα δρόμου,
οι κόρες των ματιών μας φλέγονται σε ηλιοβασιλέματα,
ενώ οι φλέβες μας, αυτές οι διακλαδώσεις σε σχήμα κλαδιών,
βράζουν κοχλάζουν αδημονούν, αναριγούν
και μόνο στην ιδέα
του έρωτα,
ανυπομονούν να αρπάξουν φωτιά,
σα φλεγόμενα σύννεφα να πετάξουν παραπέρα...
-Δεν είναι σκολίωση. Είναι η βάση των φτερών που σου έσπασαν."
-Α οκ.
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2015
Πέμπτη 4 Ιουνίου 2015
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015
Πέμπτη 14 Μαΐου 2015
Υπήκοοι από τζάκι
Ξέχασαν να τους ζευγαρώσουν
και πνίγηκαν μαζί με την ανέραστη
έκφραση, μέσα σε μια κουταλιά νερό,
και όλο απορούσαν γιατί χαμογελώ
καθώς αποχαιρετώ
τον δικό τους ουρανό
Λες και δεν έχει άλλο χώρο
εδώ έξω
να αναδυθώ
απ' το λαίμαργο τους σκοτάδι
σαν μέσα από πηγάδι
η μυρωδιά τους μου προκαλούσε
φαγούρα στα σωθικά
αγουροξυπνημένο λυκόπουλο
ολόβρεχτο
καθώς βάδιζα στη νυχτωμένη τους πόλη
αντίκρισα
όλους τους γόνους τους κατά σειρά
να χασμουριούνται με πάθος
ή να ερωτοτροπούν μεταξύ τους
άραγε ποιος είναι τώρα ζώο
σαν να μην υπήρξανε ποτέ
και με έπιασε πλήξη
ενώ η βρώμικη τους φωλιά
έζεχνε φιλιά
έβαλα που λες φωτιά
το παραδέχομαι
στα όνειρα τους
που μας ήθελαν κουτσούς
άβουλους
βουβούς
και βουρκωμένους υπηκόους.
και πνίγηκαν μαζί με την ανέραστη
έκφραση, μέσα σε μια κουταλιά νερό,
και όλο απορούσαν γιατί χαμογελώ
καθώς αποχαιρετώ
τον δικό τους ουρανό
Λες και δεν έχει άλλο χώρο
εδώ έξω
να αναδυθώ
απ' το λαίμαργο τους σκοτάδι
σαν μέσα από πηγάδι
η μυρωδιά τους μου προκαλούσε
φαγούρα στα σωθικά
αγουροξυπνημένο λυκόπουλο
ολόβρεχτο
καθώς βάδιζα στη νυχτωμένη τους πόλη
αντίκρισα
όλους τους γόνους τους κατά σειρά
να χασμουριούνται με πάθος
ή να ερωτοτροπούν μεταξύ τους
άραγε ποιος είναι τώρα ζώο
σαν να μην υπήρξανε ποτέ
και με έπιασε πλήξη
ενώ η βρώμικη τους φωλιά
έζεχνε φιλιά
έβαλα που λες φωτιά
το παραδέχομαι
στα όνειρα τους
που μας ήθελαν κουτσούς
άβουλους
βουβούς
και βουρκωμένους υπηκόους.
Σάββατο 2 Μαΐου 2015
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)















































