"You did this"

Η εικόνα του χαρτονομίσματος εμπνεύστηκε από τον σύντομο διάλογο που είχε ο Pablo Picasso με έναν αξιωματικό των ναζί αναφορικά με την Guernica,  ένα έργο πολύ ενοχλητικό για τις κατοχικές δυνάμεις...H Guernica ένας πίνακας που αποτύπωνε την φρίκη του πολέμου, την κτηνωδία του βομβαρδισμού του ομώνυμου Ισπανικού χωριού από τις δυνάμεις του Franco σε συνεργασία με τους Χιτλερικούς. Η ερώτηση του αξιωματικού όταν είδε από κοντά τον Pablo Picasso ήταν "Αυτός ο πίνακας. Εσείς το κάνατε αυτό." και η απάντηση του καλλιτέχνη ήταν, "Όχι, εσείς το κάνατε."

Υπόγεια Επωδός

Εύκολο πάντα να νυχτώνει

είναι  κανονισμένο από παλιά,

δύσκολα κανείς παγώνει

αιμοδιψή τρικέφαλα σκυλιά.

Ένα έμβρυο ωστόσο μεγαλώνει

σε γαλιάντρα και φιλόξενη κοιλιά,

θα ‘χει μάτια φλογισμένα

και μαύρα αχτένιστα μαλλιά.

Σπίρτο ζωηρό να τρεμοπαίζει

σε βαθύ πάτο πηγαδιού,

ως φωνή παραπονιάρα

στην αρχή του τραγουδιού.

Η αγάπη πάντα θα ενώνει

τα κομμάτια της να βρεις,

στάθηκες αμίλητη στο χιόνι

και ευχόσουν πάλι να με δεις.

Νήσος Σίγμα

Ξυπόλυτοι και νηστικοί μα καθόλου βιαστικοί, ανεβήκαμε τη μεγαλύτερη βουνοκορφή. Η διαδρομή είχε φίδια, απόκρημνους γκρεμούς, ρυάκια που γινόντουσαν ποτάμια, ποτάμια που γινόντουσαν καταρράχτες, καταρράχτες που γίνανε ρυάκια. Οι πατούσες ματωμένες , το στομάχι κολλημένο στην πλάτη, αλλά από εκείνη την κορφή φάνηκαν και οι πέντε ήπειροι .

…….

Αδημονούσαμε να φτάσουμε. Όταν αντικρίσαμε το λιμάνι , τίποτα δεν μας κρατούσε. Τρέξαμε σχεδόν ουρλιάζοντας από τη χαρά μας και αγκαλιάσαμε εκείνο το νησί. Πέρασαν χρόνια από τότε και για πάντα, εκεί λες και σταθήκαμε, όμοιοι και χαρούμενοι, άντρες και γυναίκες, σαν πολλές σταγόνες αίμα, να ποτίζουμε τον γυρισμό.

Που ήσουν;

Η νιότη έτρεξε και χάθηκε. Μέσα σε ένα πηγάδι κρύφτηκε όση ώρα την αναζητούσε η απόλυτη ελευθερία.

Duoyu

Ο άγγελος κι η μύγα

Ένα σκοτάδι ακόμα

σε ποτήρι χωρά

Ξεδιπλώνει με την ώρα

ξεχύνεται κρυφά.

Πλανιέται πάνω απ’ το χώμα

στους νυχτωμένους λόφους τριγυρνά.

Η μέρα αργεί να έρθει ακόμα,

μα υπάρχουν φυλαχτά.

Ένας αρουραίος ανήσυχος

μέσα από τους θάμνους, τριγύρω του κοιτά.

Ένα σκοτάδι ακόμα

Στοιβάχτηκε με ζόρι

χιλιάδες μυρμήγκια μάζεψαν

τη φετινή τους σοδειά.

Ένα σκοτάδι ακόμα

και αρχίζει να φυσά.

Το σκέπασαν με ύπνο

Και από πάνω έλιωσαν φιλιά.

Μέσα στη νύχτα της μέρας

που δευτερόλεπτα κρατά

στην κορυφή στον αέρα

συναντηθήκαν τυχαία

ο άγγελος και η μύγα

κοιταχτήκαν από κοντά

σαν τυχοδιώκτες που για λίγο

στο δρόμο ο ένας τον άλλο,

κατά λάθος σκουντά.

«Με συγχωρείτε» είπε ο άγγελος,

Ξέροντας καλά….

«Δεν ήθελα να σας σκουντήσω,

μα συμβαίνουν αυτά…»

«Άλλη φορά μπροστά σου να κοιτάζεις!» η μύγα του απαντά.

«Γιατί θα φτύσω με απέχθεια

 στα ολόλευκα σου φτερά!».

Ο άγγελος δεν αποκρίθηκε και συνέχισε ψηλά να πετά.

Είχε να δώσει μα και να πάρει σκιά…

Η μύγα στραβομουτσουνιασμένη,

Συνέχισε και κείνη να πετά.

Είχε να ενοχλήσει,

κόσμο να φτύσει

και να κυλιστεί στα σκατά.

Ο ποιητής Νίκος Καρούζος

Δημιουργία Αφίσας - Φεστιβαλ Δράμας

Ευχαριστιέμαι όσο τίποτα άλλο την δημιουργική διαδικασία της γραφής. 

Αυτή την εποχή γράφω το τέταρτο μου βιβλίο και είναι μιθυστόρημα με τίτλο (πιθανόν) "Ονειροβγάλτες"...Ορισμένα αποσπάσματα έχουν δημοσιευθεί στο blog και στο διαδικτυακό περιοδικό Λύκος, όπως το ποίημα "Ονείρου συντεταγμένες" και "Ονειροβγάλτες".

Ευελπιστώ σε λίγους μήνες να το ολοκληρώσω και φυσικά να καταφέρω να το εκδώσω. 

Αν τα καταφέρω , θα είναι το δεύτερο μου βιβλίο, μετά από οκτώ χρόνια, που θα έχει δημοσιευθεί.

Στους ποιητές δασκάλους

Στην συμβολή των γενεών και των στροβιλιζόμενων αιώνων, πάλεψε για να υψώσει τη ματιά της λογικής.

Έδειχνε να μην καταλαβαίνει το εξής: πως απαιτούν με μίσος, να αγαπάς.

Άνηκε σε ένα πολύ ανήσυχο ρεύμα, του οποίου η ενέργεια ήταν ανεξιχνίαστη.

Περιπλανήθηκε από ζωή σε ψυχή και από χρόνο σε χώρο χωρίς να φοβηθεί μη λασπωθεί στο δρόμο.

Αντιστέκομαι στην ιδέα του θανάτου, δημιουργώντας.

Σε ευχαριστώ που μου το έμαθες.

Οι φτωχοδιάβολοι

Δεκάδες μικρά πλάσματα,

με χαρούμενους καλικάντζαρους μοιάζουν.

Ανατολικά των λέξεων κοιτούν με απορία

την μεγάλη έκρηξη φωτός που ακολούθησε,

με αφορμή την στέψη στεγνής άρνησης, σε αγύριστο κεφάλι.

Αναμειγνύουν με ύφος συνωμοτικό πίσσα και κρασί

και πασαλείβουν με μανία έναν καμβά πάνω από την άκρη της πόλης.

Ακούραστα τραγουδούν μονότονους σκοπούς

ζωγραφίζοντας  με μεράκι και φαντασία περισσή

τον αποψινό χάρτη ονείρων.

Συλλογικό

Σμέρνες στο χώμα

διαπλέκουν τα κορμιά τους,

γιγαντιαίο γρανάζι,

το έδαφος σκεπάζει

με την ασχήμια των Λαιστρυγονικών ματιών τους,

τα πιο εύφορα μας χρόνια.

Αγκάθινα στεφάνια

αίμα ευωδιάζουν

Τα κορίτσια μωβ γαρύφαλλα π’ ανθίζουν

Κάθε μέρα Κυριακή 

Συνταξιούχοι εραστές

Οι μνήμες μας φτωχές - είμαι άνεργος μωρό μου

και δεν έχω πια ζωή

Ο ρυθμός ένα έναυσμα.

Κάτι παραπέρα, εκεί πιο πάνω

μια μελωδία θα ορίσει τη νίκη

ενάντια στο ψυχρό παραλογισμό

ενάντια στον τρόμο,

του απόλυτου «εγώ». 

Create a CD artwork

Για κάτι που ποτέ δεν τελειώνει.

“Ονειροβγάλτες”

"Βρες την σχεση σου με τις τρείς έννοιες που ορίζουν την ζωή. Τρείς έννοιες που  πολλοί άνθρωποι χάθηκαν για πάντα με τον α ή β τρόπο ψάχνοντας τις.  Ακόμα και αυτοί που βρήκαν τη σημασία των εννοιών αυτών λένε πως χάθηκαν. Αυτοπροσδιορίσου στα πλαίσια της παγωμένης ζούγκλας."

Χειμωνιάτικο τοπίο σε μια εγκαταλελειμμένη πόλη, με το πνευματικό χάσμα να μεγαλώνει ανάμεσα μας. Ένα κακομαθημένο παιδί πηδάει από την μία πλευρά στην άλλη τραγουδώντας υστερικά  «Λύκε λύκε είσαι εδώ;»

 Και καθώς το χάσμα μεγαλώνει από το βάθος του κενού του, αναδύονται – θα περίμενε κανείς , τέρατα και επικίνδυνους ληστές με φονικά όπλα στους ώμους – εκατομμύρια ιπτάμενες ανθρώπινες σιλουέτες , θολές από την ταχύτητα που πέταγαν και εκθαμβωτικές από την λάμψη που εξέπεμπαν…

«Πνεύματα!!!… Κοίτα στον ουρανό!! ψάξε πιο καλά!!» μου είπες, είναι πάρα πολλά… Δεν είναι  πουλιά, μα ούτε και φαντάσματα, σαν να περίμεναν την ώρα της απελευθέρωσης τους αιώνες, ξεχύνονται μέσα στο σκοτάδι ,να αναφλέξουν τα σύννεφα με την σπασμωδική λύτρωση τους.

 Στο βάθος ήταν εκείνη. Δεν ήθελα να πιστέψω ότι ήταν και εκείνη ένα από αυτά... Όταν την είχα δει για τελευταία φορά ήταν όμορφη και γλυκιά, λεπτεπίλεπτη και διακριτική, ήταν ζωντανή. Τι να της συνέβηκε  άραγε από τότε; Δεν μας είχε προσέξει εμάς τους δεκάδες, φοβισμένους από το θέαμα, Ονειροβγάλτες.

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της δεν φαινόντουσαν πάρα πολύ καλά. Ήταν σαν να κολυμπάει στον αέρα μαζί με το σμήνος των υπολοίπων. Ένα παγωμένο ρίγος τίναξε την πλάτη μου για μια στιγμή , ήξερα ότι για να είναι εκείνη εκεί θα είναι και άλλοι. Δεν ήξερα άμα ήθελα να τους δω όλους τους.

Ήταν τόσο θορυβώδες θέαμα από το σκίσιμο των αιθέρων και τον περίεργο ήχο που έβγαζαν καθώς πετούσαν. Κρύφτηκα μαζί με την Β πίσω από ένα τεράστιο πλατάνι. Εκείνη μου έσφιγγε το χέρι , δαγκώνοντας ταυτόχρονα τα χείλη από τον φόβο της. Δεν μπορεί να κρατήσει αυτό για πολύ σκέφτηκα. Κάπου θα κατευθυνθούν όλες αυτές οι ιπτάμενες οντότητες.

Πάντως δεν έδειχναν να θέλουν να κάνουν κακό σε κάποιον από εμάς και αποκλείεται να μην μας είχαν δει. Μπροστά στην ελευθερία που τους προέκυψε μέσα σε τούτο τον γκρι Χειμώνα, ο οποίος είχε προστεθεί, με ποιος ξέρει πόσους άλλους Χειμώνες, πάνω από τη λάσπη που τα είχαν θάψει τόσα χρόνια πριν, τίποτα άλλο δεν έμοιαζε ελκυστικό, όσο μια άναρχη και σπασμωδική βόλτα στον σκοτεινό ουρανό, στριγγλίζοντας , ουρλιάζοντας από χαρά και ικανοποίηση για ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

Συμμετοχή στην εικαστική έκθεση του περιοδικού Λύκος

Αδιάκριτοι κριτές

Κρυφά ένιωθε,

κλεινόταν…

Ποτέ δεν έδειχνε τι.

Μολονότι δε τον ξέραν,

αποφάσισαν με μια φωνή!

Να του πάρουν το κεφάλι,

επειδή καθαρά

δε διαβαζόταν,

τι σκεφτόταν

και γιατί..

Αδέσποτες μοίρες

"Orange dog" (acrylics on paper)

Αδέσποτες μοίρες

Μικρή οικογένεια με πέντε πατεράδες

πέντε μανάδες

και χιλιάδες απογόνους,

να τραγουδούν χαρούμενοι.

Έτρωγαν από τα περίσσια της αχαριστίας των άλλων. 

Έπιναν νερό από τον ουρανό.

Συλλαβιστά όρθωναν τον λόγο τους,

με μισές λέξεις και μισά ουρλιαχτά.

Νυχιές , αγκαλιές και δαγκωνιές μοιράζανε καθώς

ξεσήκωναν τις μοίρες τους.

Τα κατορθώματα τους αντηχούσαν στα βουνά,

οι έρωτες τους, άφριζαν, σε τσιμεντένιο κύμα.

Και χαρούμενοι λέγανε

στους μικρότερους 

στους νέους υπερασπιστές των ουράνιων δρόμων,

πως για πάντα θα ‘χουν απόλυτη ελευθερία

και πως ποτέ

δε θα φύγει από πάνω τους,

έτσι σαν αντίτιμο,

η ανάγκη για φυγή.

Ονείρου συντεταγμένες

Εγκλωβίστηκε μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο αμίλητους συνταξιδιώτες.

Τριγύρω πέταγαν ανέμελα φλογισμένα κολιμπρί

Σταματούσαν πετούμενα πάνω από τον καθένα τους

και έδιναν σαν πινελιά, μια λωρίδα φωτιάς στο κούτελο τους

Άνοιξε το παράθυρο και πήδηξε στον χρόνο

Έπεσε πάνω στις μαλακές στιγμές της παιδικής του μνήμης

Σηκώθηκε και ξεσκόνισε τους ώμους του

Άρχισε να περπατάει στην πεδιάδα,

ώσπου η πεδιάδα έγινε δάσος,

και το δάσος βουνοκορφή...

Άνοιξε τα χέρια του σαν να ήθελε να ήταν φτερά

έτοιμα να τον ανυψώσουν.

Άρχισε να πετάει με μεγάλη ταχύτητα γύρω από την βουνοκορφή

Το δάσος απλωνόταν από κάτω χιλιόμετρα

και συναντούσε ένα απότομο φαράγγι.

Οι εποχές εδώ πέρα συνυπήρχαν όλες μαζί ταυτόχρονα.

«Μα τι όμορφος τόπος είναι τούτος!», αναρωτιόταν τώρα χαμογελαστός.

83

Ογδόντα τρία

Χαρτιά στυλό και κείμενα,

μολύβια και εικόνες,

ξεβαμμένες αναμνήσεις

που ήθελες να σβήσεις.

Μικρά «θέλω»

μεγάλα «πρέπει»

αναμίχθηκαν άτακτα

και γίνανε παιδιά,

στοιχήθηκαν πάραυτα

και φύγαν μακριά.

Έχουν τρόπο μαγικό

Που συχνά επικαλούνται

τις ιστορίες που έζησαν

ποτέ δε διηγούνται.