Tucan (2016)

                        Acrylics on canvas 30x40cm

Πόλη

Ήθελα να φτιάξω μία πόλη.
Μία πόλη από την αρχή.
Ήθελα κάθε γειτονιά να έχει το βλέμμα σου.
Κάθε ταράτσα τον αναστεναγμό σου.
Όλες οι καμινάδες να φυσάνε τον καπνό που έβγαινε από τα χείλη σου.
Ήθελα να φτιάξω μία πόλη μόνος μου.
Να κατοικούν μονάχα όσοι ξέρουνε από χαμό.
Να κατοικούν μονάχα όσοι εκδιώχθηκαν,
όσοι μάτωσαν γι' αυτό.
Ήθελα να φτιάξω μια πόλη να σου μοιάζει.
Μια μεγάλη αγκαλιά κάθε ηλιόλουστη της γειτονιά.
Κάθε πάρκο γεμάτο από τρυφερά φιλιά.
Όλοι οι δρόμοι ανέμελοι, σαν αδέσποτα σκυλιά
Ήθελα να φτιάξω μία πόλη.

Μαρκαδοράκια 1.0 και μολύβι 2β σε χαρτί. (2016)

Ποδήλατο

Ένας πίνακας που ήταν παραγγελία ως ιδέα.
Χρησιμοποιήθηκαν ακρυλικά και μελάνια σε καμβά 30x40cm

Ρόδια

Ακρυλικά και μελάνια σε καμβά 30x40cm
(Ένα έργο που έγινε κατόπιν παραγγελίας)

Blue bird (2016)

Acrylics on canvas 30x40cm

Birds (2016)

Acrylics on canvas 30x40cm

Άλογο

Ακρυλικά σε καμβά 30x40cm

Space Desert (2016)

Acrylics & ink on canvas 30x40cm

Madam from 1930 (2016)

Acrylics on canvas 30x40cm

Waiting (2016)

Acrylics on canvas 30x40cm

Cat (2016)

Acrylics on canvas 30x40cm

Couple

Ακρυλικά σε καμβά 30x40cm

Family factory (2016)

Acrylics on canvas 50x60cm

Χρώμα στο όνειρο

Μελάνια - Ακρυλικά
Καμβάς 30Χ40

Unicorn

Untitled

Μολύβια Ηβ, β

Untitled

Μολύβι Ηβ

Human Race

Μολύβια Ηβ, 3β 

Ο φόβος δεν είναι αληθινός 2

Μολύβι Ηβ

Ο φόβος δεν είναι αληθινός

Μολυβάκι Ηβ
Κάρβουνο
Χαρτί 21x29
2005

Flying couple

Αποδημητικά Πουλιά

Css Photoshop
2015

Untitled

Πενάκια 0.5 , 0.8

Μολύβι Ηβ

Concrete angel

Μαρκαδοράκια  0.5 , 0.8 

Μολύβι ΗΒ

Tree city

Markers 0.8 , 0.5
42 x 29 cm
2015

Trip

Ακρυλικά και μολύβι HB
14x14 cm 
2015

Σελίδες

Γύρισα τη σελίδα που είχε σκεπάσει τη ζωή μου
κι ανακάλυψα πως,
όσες κι αν μας έχουν απομείνει,
όλες κρύβουν μέσα ιστορίες,  γραμμένες και ραμμένες, αποκλειστικά για τον καθένα.
Σαν κοστούμια αχρηστευμένα,
σα φωτεινές Παρασκευές,
σα γεμάτα τρένα.
Που όλο πρόφταιναν να γυρίσουν πίσω πριν τον ερχομό,
λευκές κενές σελίδες που μοιάζουν στον καθένα.

Ευκαιρίες

Ήρθε και έφυγε 

έλιωσε και έπηξε

φύτρωσε και εν τέλει σάπισε

η πιο μεγάλη σου ευκαιρία

να ανταμείψεις την αγάπη.

collage teqnique css photoshop

Boy (2015)

Acrylics & ink on canvas 40x50cm

Black Birds (2015)

Acrylics on cardboard 50x70cm

Colibri (2015)

Acrylics on cardboard 50x70cm

Θυσιάζοντας ελευθερία ή αγάπη

Τα έφηβα αρνάκια
γλυκό αίμα καθώς τα θυσιάζουν
προσφέρουν - για τα ίδια - πραξικοπιματική θυσία
καθώς έχουν χρόνο ακόμα
πριν συλληφθούν
ερωτεύονται δεν βελάζουν, πιο πολύ μοιάζουν να νιαουρίζουν
στα κολλώδη πεζοδρόμια της πόλης
μέσα στους απογευματινούς μονόδρομους
στο μεταίχμιο άνοιξης και καλοκαιριού
πάνω στη στροφή των καιρών φιλιούνται με το ένα μάτι ο καθένας
ίσια στο δρόμο
και το άλλο ηδονικά κλειστό
τότε που όλη η φύσης συσπάται
οργασμικά, από ενέργεια, ρυθμό και θέρμη,
τότε που μας στερούσαν και σε εμάς την ίδια τη ζωή, τη
γνώση και τη μάθηση έξω
από αίθουσες και τάξεις κλάσεις κάστες
πάστες και οδοντόπαστες
όμως χαραμίζαμε και εμείς σαν αρνάκια άβουλα τα καλοκαίρια μας
εκεί στην παντοτινή γιορτινή αρχή τους
που ήταν πάντα άναρχη
γλυκιά καθώς βράδιαζε
μιλιούνια τα κουνούπια
τα κορίτσια με δαγκωματιές στα γόνατα τη πλάτη αφαλό
κι όμως που λες δεν ξέρουν πως η ζωή
μέλει να είναι άδικη
πλανεύτρα μα και ψεύτρα, δεν υπάρχει κάποιος ζωντανός θνητός
που δε θα πληγωθεί,
γιατί μάλλον υποθέτω έτσι πρέπει
και πως αυτός είναι ο τρόπος
και πως αν ο δρόμος που επιλέξουν στη ζωή θα ναι δεσμευτικός
φρόνιμος νομοταγής
ραντεβού στις 8 μπροστά στη τιβί
στον αγαπημένο τους καναπέ
με τα κινητά ανά χείρας
ζευγάρι τέλειο μιας και έκανε και παιδιά
λες και αυτό είναι το έπαθλο
και όχι να τα μεγαλώσεις ηθικούς ανθρώπους
θα πληγωθούν σίγουρα πιο πολύ
και αν επιλέξουν στο μέλλον
που λες τα αρνάκια μας
τα λευκά, που μυρίζουν ακόμα
βούτυρο ευαισθησίας, φιλότιμου, δίψα για γνώση
έτοιμα για αυτοθυσία
υπέρβαση, λύσσα για συνεχή επικοινωνία
επιλέξουν ζωή ανεξάρτητη λεύτερη και φωτεινή
θα σφαδάζουν στα κακοτράχαλα
καθώς ανηφορίζουν τη ζωή, πολύ λιγότερο,
μα θα ναι που θα ναι η διαδρομή σιωπηλή μοναχική
για πάντα ως το άπειρο.

Για όλα όσα

Για όλα όσα, έρθουν μόνα τους
και ξαναφυγουν μόνα,

για όλα όσα θες για μια εικόνα
ένα βιτρινάτο έμβρυο
σου γνέφει απειλητικά

για όλα όσα έχασα μαζί σου
έχασες μαζί μου
όταν ζούσες στο νησί μου

τα μύρια όσα είν΄α ρθουν
ευλογημένα να 'ναι όλα
απρόσμενα γλυκά εύχομαι να ναι

τα χίλια πόσα χείλια είν' α φύγουνε κι αυτά
στο καλό εύχομαι να πάνε
μη ξεχάσουν ποτέ τη καρδιά τους να γλεντάνε

για όλα όσα κέρδισα σε μια βραδιά
και τώρα που λες, όλες οι πόρτες τρίζουν και παραμιλάνε

για όλα όσα στο δέρμα μου χάραξα βαθιά
ένα πρωινό φυλαχτά
που έχουν σκοπό κακό για όσα μας πονάνε

για όλα όσα πίστεψα ότι πιστεύω,
μαζί τους κάνε να αγναντεύω

ουρανό, πανιά ρούμι και βροχή
ας είναι νεκρά
ας είναι και ζωντανά κάνε θέ μου να ναι,
ας είναι και θολά σαν τους εφιάλτες μας
ας είναι καλύτερα χαρούμενα και φωτεινά σαν τη λευτεριά...



Photography - Henri Cartier-Bresson

Ετοιμος

-Έτοιμος;

-Έτοιμος!

Κι αυτό, με τόση άνεση επειδή ο κοινός μας παρανομαστής είναι ένας. 

Το ταξίδι. Το γονίδιο μας έχει σχήμα δρόμου,

 οι κόρες των ματιών μας φλέγονται σε ηλιοβασιλέματα, 

ενώ οι φλέβες μας, αυτές οι διακλαδώσεις σε σχήμα κλαδιών,

 βράζουν κοχλάζουν αδημονούν, αναριγούν 

και μόνο στην ιδέα 

του έρωτα, 

ανυπομονούν να αρπάξουν φωτιά, 

σα φλεγόμενα σύννεφα να πετάξουν παραπέρα...

-Δεν είναι σκολίωση. Είναι η βάση των φτερών που σου έσπασαν."

-Α οκ.

Εκκόλαψη

Είναι που χωριστήκανε οι δρόμοι

και φτιάχτηκαν κι άλλοι άχρηστοι νόμοι

ήταν πάντα επικίνδυνη η γειτονιά 

μέσα σε μια συμπαντική λάμπα 

γιγαντιαία

σα μπαλόνι

θα εκκολαφθεις

ξανά και ξανά και ξανά.

Εμάς

Couple of Galaxies

Υπήκοοι από τζάκι

Ξέχασαν να τους ζευγαρώσουν
και πνίγηκαν μαζί με την ανέραστη
έκφραση, μέσα σε μια κουταλιά νερό,
και όλο απορούσαν γιατί χαμογελώ
καθώς αποχαιρετώ
τον δικό τους ουρανό
Λες και δεν έχει άλλο χώρο
εδώ έξω
να αναδυθώ
απ' το λαίμαργο τους σκοτάδι
σαν μέσα από πηγάδι
η μυρωδιά τους μου προκαλούσε
φαγούρα στα σωθικά
αγουροξυπνημένο λυκόπουλο
ολόβρεχτο
καθώς βάδιζα στη νυχτωμένη τους πόλη
αντίκρισα
όλους τους γόνους τους κατά σειρά
να χασμουριούνται με πάθος
ή να ερωτοτροπούν μεταξύ τους
άραγε ποιος είναι τώρα ζώο
σαν να μην υπήρξανε ποτέ
και με έπιασε πλήξη
ενώ η βρώμικη τους φωλιά
έζεχνε φιλιά
έβαλα που λες φωτιά
το παραδέχομαι
στα όνειρα τους
που μας ήθελαν κουτσούς
άβουλους
βουβούς
και βουρκωμένους υπηκόους.

Η χώρα μου.

Τρέχαμε Μερόνυχτα

Σήμερα η νύχτα
νόμος του εργάτη
κάθε νύχτα
του φωτός
πολλές μέρες
της ηθικής
ήταν νύχτα
της ψυχικής ανάπλασης συντηρητής
των εσωτικών τοπίων
και οι μέρες μετράγανε
μπροστά στη φωτιά
ο αδερφός του Γαβριήλ
του ξυλουργού ανεψιός
αναζητεί απαντήσεις
θέτει σταθμά
και άνομες στιγμές χαράς
μη ξεχάσουμε να σπάσουμε
σαν τρυφερή κρυφή κρούστα
την υπέρτατη θειική
παρθενία της Μαγδαληνής
μυστικό
και σούσουρο στα σοκάκια που με σταύρωσαν
ήμουν ληστής σαν τα αδέρφια μου
Οι Ρωμαίοι μας ξέκαναν
μας κρέμασαν ανάποδα
μας έλιωσαν στο ξύλο
με πρόσωπα
από φυσιογνωμια μικροβίου
που τρώει και αρρωσταίνει την ανθρώπινη ιστορία
κύκλος τέλειος
που σκάει
διαδοχικά
αγόρια και κορίτσια
ξεχύθηκαν
στα άστρα
απάνω ψηλά
κραυγές
ξεστόμιζαν καθώς τη μέρα
νύχτωναν
διψούσαν για ζωή ρε.

Μοιραία πτήση

Νηνεμία
σηψαιμία
γάγγραινα πριν απο τη σιωπή.
Πριν από τον ξαφνικό ορυμαγδό των έσω μου
τοπίων
των οποίων
κοχλάζει η θάλασσα τους
Στάζει ο ουρανός τους υγρά και ψιθύρους
Και η γης της μέσα μας πατρίδας δεν έχει σημαία
μόνο κοντάρι μακρύ βαρύ περήφανο
που σχίζει τις νύχτες σαν σάρκα στα δυό
είπα να βγω από δω μέσα
με σταμάτησες με σάλια
καπνό και μελανιές
και έφυγες σαν χτες
μα δεν πρόκαμες
αν θες
πως να το πω
στη γλώσσα σου
απάνω κοιμάμαι ακόμα
μέρες θρηνώ
νύχτες γλεντώ
μέσα στο πιο νοερό σου ψέμα
και κάνει μπαμ μπούμ
η καρδιά μου
εκρήξεις άναρχες σποραδικές
μα η επιρροή μεγάλη
το γραψα και στο πιο μικρο μπουκάλι
σημείωμα ήσουν
πως δεν θα ξαναρθείς
μέσα μου
στο πιο χρωματιστό ακρογιάλι
γυρεύεις αλήθειες για να βρεις
γυμνή στη κουζίνα κάνεις νύχια
και τρως πορτοκάλι
η εκείνο σε εφαγε δεν θυμαμαι ποτέ καλά
λεπτομέρειες που τσάκισαν τα μάτια μου
και τις γυρευω κάθε βράδυ που το κρασί σου ξερνώ
και ψάχνω απάντηση μέσα στα κομμάτια μου
σαν αεροπλάνο μοιραίο σε ακολουθώ
πριν πέσω κάνω νάζια στον αέρα
ξέρω όμως καλά μέσα μου πως θα συντριβώ
στο μέσα μου τοπίο
στείλε διασώστες κατάρες ή βρισιές
χαμογελαστός και τσακισμένος
θα στέκω στο πιο όμορφο βουνό
μα εσυ ακόμα θα σαι από κάτω.

Ανοιξιάτικος εσπερινός

Ο ερωτας είναι σαν ατέρμονος χορός που σα σταγόνα σκάει στη γλώσσα της φύσης την Άνοιξη, έτσι οξύμωρος και χαμογελατός, αδρανής και σκεπτικός διόλου, μετά από 8 σκοτεινούς μήνες αβεβαιότητας, φωτιάς και προσκρούσεων σε θάλασσες που προσκυνάν την Ηπειρο σου σα μωβ πεταλούδα πάνω από το παράθυρο μιλας μια γλώσσα κουβανέζικα θα ειναι κι ολο κλαις χορευοντας τσά τσα γλείφοντας στο περβάζι σου την νύχτα.

ξύπνησαν πάλι

ξύπνησαν πάλι
οι στρόβιλοι
που αναβοσβήνουν
τη ψυχή μου
τυφώνας εικόνων
στο παγωμένο μου κεφάλι
και όλο αναρωτιέσαι
τι άλλο έχω να δω
τέλειωσε άλλη μια κραιπάλη
και πάλι
τι να ναι αυτό που αναζητώ
που θέλω δίπλα του να καίω
σα λαμπάδα περίτρανα
στα βλέμμα της βαθιά να αποκαώ
να τραγουδώ σαν μαύρος καψαλιασμένος κύκνος
πόσο άρρωστα χρόνια έζησα ως άνθρωπος
και πώς οι άνθρωποι αρρωσταίνουν ανθρώπους
και οι άλλοι μισοί αρρωσταίνουν για ανθρώπους
και πως ξεχάσαν το θεό
που έλεγε ο καπετάν Νικόλας
που μας πήγαινε στο πιο όμορφο νησί
Χρυσή καρδιά στα χέρια μου κρατώ
και σαν την ελιά
που μοίραζαν συντροφιά
απάνω στα βουνά
το μαύρο θε να κάψω
να σε φιλώ σαν πέφτει παγωνιά
να σε σβήνω κάθε που θα φλέγεσαι!

Mωβ γεγονός

Τα συμπτωματικά γεγονότα, που διέπουν την ζωή,
ατενίζοντας το χωροχρονικό άπειρο, είναι κάτι πικρόχολα
μώβ πλασματάκια που θα σου επιβάλουν να τα χαιδέψεις
γκρινιάζοντας αφόρητα χωρίς λόγο.
Διαπλανητικές έλξεις συμπαραστέκονται στο συμβάν καπνίζοντας ελπιδοφόρα.
Ξύπνα. Δουλεύεις ρε.
Ταξιδάκι μεσημεριανό και αμέριμνο ήταν,
όπου με μερικές κλεφτές ματιές,
ζεστάθηκα για θρήνο.
Ξύπνα. Δουλεύεις!

Νεφέλη

Μου πες
"φοβάμαι τη βροχή."

Σου είπα από κει βγήκες

Είπες φοβάμαι τη σιωπή
και έπειτα από λίγη από δαύτη σου απάντησα "σε αυτή σε βρήκα..."

Μετά είπες "φοβάμαι τη φωτιά"
και σε ρώτησα "οποιαδήποτε;"

Αυτή που από σπινθήρισμα των βλεφάρων σου, αρπάξανε όλοι οι δρόμοι της πόλης, απόψε.

Μη φοβάσαι
άνοιξε να επιπλεύσω μαζί σου από πάνω της.

Τα μπάσταρδα παιδιά του Ιησού (για τα αστρικά αδέρφια μου)

Η ύπαρξη ανήκει στο όλο
Το όλο ανήκει στο σύμπαν
Το σύμπαν ανήκει σ' εμάς

Όσο πιο γρήγορα ερωτευτούμε την ύπαρξη και το όλο,
τόσο πιο εύκολα θα είμαστε παντού
Παραλληλόγραμες οδοί ανατέλουν αίμα,
φάουσα, νεύρα και φωνές

Ήσουν κομμάτι τους μα έσπασες
Και από το κενό γεννήθηκε κοράκι
Και το κοράκι ερωτεύτηκε ψοφίμι
το κοράκι ακίνητο, ψυχρό, αμίλητο

Είχε κατακτήσει το κενό της καρδιάς σου
η αγέλη του πολύπλευρου εαυτού
δε χωράει πια σ' εσένα
γιατί η αγέλη του ουρανού

Υπηρετεί μια γέννα.
ο Θανάσης άδραξε τον ουρανό
και ο Άδης ξεπόρτισε να δει το φως μαζί με εμένα
σαν παιδί ο πρίγκιπας ξανθός

Βρήκε το δίδυμο εαυτό του
Μα καλώς η΄κακώς ήταν νάρκισσος και αυτός
Και συνάντησε τον Κίμ
Παρδαλός πάνας

Κερατοφόρος, λάγνος εραστής
Στυγνός κουκουλοφόρος
Και κάθε που συνάνταγε το δίαυλο
Που χάιδευε ο Θησέας

Κάθε που η Αριάδνη μπέρδευε
γυαλιά, καρφιά, πουτάνα όλα
Ήμουν και εγώ αδέρφια μου στο βάλτο ως τα μάτια
μα τώρα από τον έβδομο
σπάω τη θλίψη σας κομμάτια

Καραψυχομέλα

Matilda

Wendy Rene

  Ink on Paper
  (and a little bit of Css)

Σημειώσεις ΙΙ

Θέλουμε Λούνα πάρκ. Απ' τα δικά μας!!!
Όλοι είναι πεπεισμένοι ότι θα γίνει αυτό που θέλουν,
αρκεί να τους βολεύει.
Πολιτικό πουταναριό. Έχω εφιάλτες με συντέλειες και ζόμπι. Πόσο πιο κάτω;
Ο Θεός είναι μεγάλος. Ασύλληπτα μεγάλος. Απλά έχει άλλο όνομα.
Ανακάλυψε τη διαδικασία αναπαραγωγής και τα παράγωγα της.
Στα μάτια μου ήσουν κρύσταλλος με αλμύρα.
Τα κορίτσια είναι όλα όμορφα. Παντού!
Σε κάθε σημείο του χωροχρονικού μπάχαλου
στο κεφάλι μίας στρίγκλας κοινωνίας.
-Πως με κόβεις;
-Πες μου που πας, που πατάς και σε τι πιστεύεις ότι πιστεύεις.
-Η Μήδεια είναι υπαρκτό πρόσωπο πλέον;
-Τα παιδιά που σκοτώνονται άδικα, περιμένουν όλα μαζί,
σε μια χώρα σε μια άλλη διάσταση, να το κρίνουν.
-Τέλος πάντων. Τι θα κάνεις ; Θα την δεις ;
-Όχι
-Γιατί;
-Γιατί δεν με είδε. Είχε σκουριά στα χέρια της και λερωμένα μάτια.
Έπειτα, το χαμόγελο θέλει πόνο
και ο πόνος θέλει έρωτα
μα ο έρωτας δεν φτάνει μόνο
να σκοτώνουμε αγκαλιά τα έρποντα.

Ρακούν

"would u like a cup of tea?"

Σημειώσεις Ι

-Ρε σημειωματάριο; Πώς είσαι έτσι;
-Τί εννοείς;
-Είσαι μικρό δίχρωμο
-Και;
-Έλα νταξ, σε πειράζω.
-Άντε ρε γαμήσου

-Ρε σημειωματάριο, ειλικρινά τώρα, θα μου πεις τι απέμεινε λίγο πριν τη μάχη;
-Έχω την αίσθηση ότι η μάχη υπήρχε πάντα. Όλα όσα είχες όταν ξεκίνησες, έχεις και τώρα.

-Η αγάπη είναι καταφύγιο;
-Η αγάπη είναι νέκταρ που ψάχνει δοχείο

-Ρε σημειωματάριε, δεν μας τα λες καλά.. Θέλει ο έρωτας φωτια; Και η καταρρακτώδης βροχή περίπατο;
-Θέλει να θέλεις να μην τα βλέπεις όλα ίδια. Να 'χεις τρία μάτια και όχι μόνο δύο και να κοιτάζουνε κατάματα χιλιάδες άλλα ταυτόχρονα. Χωρίς κανένα φόβο. Να έχεις χέρια πολλά και ένα φλεγόμενο στήθος. Να καίγεται ο μπέτης σου! Τα υπόλοιπα, είναι και εκείνα στάχτες στον καμβά.

-Γίναμε ιπτάμενοι εξεγερμένοι είπαν τα σκυλιά. Μα είναι αδέσποτη η καρδιά μας η καημένη.
-Ανατινάξτε τα κελιά. Πρώτα απ' τα δικά σας μυαλά και έπειτα όπου υπάρχει θλίψη, βάλτε φωτιά. Να μην ακούτε ψευτοδιορισμένους γιατρούς που λένε πως το μυαλό σας δεν πάει καλά. Εκείνοι δεν έχουνε καρδιά. Στέκουν σαν κουφάρια μέσα στα κάδρα τους, σαν επιχρυσωμένες κακομαθημένες γέννες, υποδουλωμένοι σε επαύλεις και στα δανεικά.

-Αξίζει να ζεις με μία αλήθεια στο κεφάλι και τη μόνη μούσα σου τη λευτεριά;
-Αξίζει να ζεις ουσιαστικά. Aπό το πρώτο σου μπάνιο σε ποτάμι κρυστάλλινο, μέχρι και την τελευταία γουλιά κρασιού που θα γευτείς. Να στε όμως στο μεσοδιάστημα ελεύθεροι και όχι στοιχειωμένοι.

-Είναι ο θάνατος φίλε μου σημειωματάριο, η μόνη μας αλήθεια;
-Είναι η μόνη σίγουρη αλήθεια
-Και αν δίχνεις πόνο στα σκυλιά;
-Είναι που δεν σε κατασπάραξαν ακόμα.


-Θα ρθει μια μέρα απ' τα παλιά, που θα 'ναι αμέτρητα πουλιά, πετώντας να ερωτεύονται ξανά
κάθε απόχρωση του ουρανού τους.
-Τα νέα πετούμενα ψάχνουνε για φυλαχτά. Αλλιώς φωλιές τους γίνονται τα παιδικά τους χρόνια.
-Και που είναι το κακό να έχεις για πατρίδα τα μαύρα χελιδόνια;
-Είναι που είναι η ίδια πατρίδα με της Άνοιξης το πρώτο γλυκό βραδάκι. Που μεθυσμένος της χαιδεύεις τα μαλλιά.
-Ναι αλλά εκείνη ήταν που άνοιξε το στέρνο της, χωρίς να χαρίσει τίποτα λιγότερο, από τον κόσμο της.
-Να συγχωράτε τους έρωτες που ακούγαν σε εντολές. Ήταν μεθυσμένοι από την ανασφάλεια.

Σε ενα σοκάκι του μυαλού

Οδός Γολγοθά 131

Ήταν καθώς σάλευα και βυθιζόμουν ξανα στο χιόνι, μια νύχτα στο άστρο σου τσακμάκισα
μα πήρανε φωτιά τα σωθικά μου. Νόμιζα πως έγνεθες από μακριά και πως για μένα χαμογέλαγες
και όχι στα σκυλιά. Είναι που χόρτασα αγάπη και που κάθε που ξημέρωνε, με φώναζες αντάρτη. Κρίμα που ο τόπος πήρε φωτιά και μέχρι τα άλλα τα χαράματα, γιορτάζανε παιδιά.
Ήρθαν στο κόσμο σου για άλλη μια φορά κι όμως δεν ήσουνα καμιά.

"Όλα καλά"

One min